Wieś położona  w dolinie dwóch potoków. Nazwa miejscowości pochodzi od nazwy potoku, natomiast sam przymiotnik ”czarna” – najprawdopodobniej od zacienienia wsi przez otaczające ją strome zbocza. 

 

Skomielna Czarna powstała na początku XVI w. jako własność Jordanów z Zakliczyna. Po raz pierwszy wymienia ją dokument podziału majątku Mikołaja Jordana, który przekazuje ją Wawrzyńcowi Spytkowi. Po jego śmierci wieś przypadła wdowie, a w 1599 r. drogą koligacji przechodzi na rotmistrza Stanisława Przerębskiego herbu Nowina, żonatego z Anną Zebrzydowską. 30 lat później wniesiona do posagu staje się własnością Andrzeja Karkowskiego herbu Junosza, a w 1674 r, tym samym sposobem Franciszka Łodzińskiego herbu Radwan. W rękach Łodzińskich pozostaje do 1851 r., kiedy Izabela z Łodzińskich Gostkowska otrzymmuje ją jako wiano. W 1892 r. po Gostkowskich majątek odziedziczyła Tekla Wojakiewiczówna, której syn, Kazimierz Wojakiewicz sprzedaje ziemie włościanom. W okresie międzywojennym wieś była znanym letniskiem, w czasie II wojny światowej Niemcy urządzili tu sanatorium dla żołnierzy Wermahtu. 

Po zakończeniu II wojny światowej w okolicy działało podziemie antykomunistyczne, między innymi słynna „Błyskawica”, oraz wzbudzający wiele kontrowersji antykomunista Jan Sałapatek „Orzeł”. Do najsłynniejszych akcji Sałapatka można zaliczyć napad na zebranie gromadzkie w miejscowej szkole, podczas którego zastrzelony został Stanisława Surówka z Krakowa, agitujący za utworzeniem PGRu oraz postrzelonych zostało 2 członków młodzieżowej organizacji będącej przybudówką PZPR. 

Warto zobaczyć:

 Zespół Dworski z ok. 1770 r. składający się z drewnianej kaplicy konstrukcji słupowej z wieżą. W ołtarzu widnieją malowidła przedstawiające herby Radwan i Trąby. Drewniany dwór został przebudowany w 1908 r. Ocenie zrekonstruowany, służy jako ośrodek rekolekcyjny Braci Mniejszych Kapucynów.

 Cudowny Obraz Matki Boskiej z Kołomyji, pierwsza kopia obrazu z Jasnej Góry z koronami Władysława IV, namalowana w 1635 r. Obraz został potajemnie przewieziony do Polski w 1946 r. przez repatriantów i przekazany pod opiekę Ojców Kapucynów z Krakowa, którzy później umieścili  go w tutejszym kościele parafialnym.

 Betonowe stanowisko broni maszynowej typu Tobruk przy drodze do Wieprzca.

 Wyciąg narciarski orczykowy – talerzykowy, ratrakowany, oświetlony, sztucznie naśnieżany. Długość trasy zjazdowej ok. 700 m.