Targowscy herbu Tarnawa byli rodem szlacheckim pochodzącym z Kielecczyzny, rodzina była mocno zaangażowana w działalność patriotyczną w okresie insurekcji kościuszkowskiej.

 

Po upadku powstania straciła majątek rodowy, który został zniszczony przez Kozaków. Po ciągłych przenosinach z miejsca na miejsce Targowscy odnajdują swoje miejsce w Tokarni, po ślubie Jana Kantego Tarnowskiego z Anną Łodzińską, właścicielką Tokarni. Zarówno trudne czasy jak również liczne potomstwo nie pozwoliły na dostatnie życie.  Dwór był parterowy, z niezamieszkałym poddaszem, pokryty gontem i z dwoma ceglanymi kominami. W każdym pokoju była podłoga kamienna lub drewniana, sufit z desek i przeszkolone okna. Ponadto był piec do pieczenia chleba i specjalny piec kaflowy do ogrzewania pomieszczeń. Brakowało natomiast bieżącej wody i łazienki. Wyposażenie dworu daleko odbiegało od siedzib chłopskich, tzw. chat kurnych (domów bez kominów) pokrytych słomą

Wokół dworu zawsze znajdowały się inne urządzenia i budynki, w praktyce tworząc samowystarczalny organizm gospodarczy. Należy bowiem pamiętać, że prawie wszystkie artykuły spożywcze (zboże, mięso, nabiał, warzywa, owoce i piwo) produkowano na miejscu. W folwarku dworskim wytwarzano także sporo towarów codziennego użytku, takich jak: proste sprzęty domowe z drewna, drabiny, tkaniny lniane czy narzędzia rolnicze. Z inwentarza Dóbr Ziemskich Województwa Krakowskiego 1576-1700 wynika, że do zabudowań folwarku tokarskiego należał oprócz dworu również: młyn, browar, olejarnia, spichlerz, stodoła, obora, piekarnia, budynek dla urzędnika dworskiego. 

Dwór wraz z otaczającym go parkiem powstał na początku XIX w. W 1907 r. został przebudowany przez ówczesnego właściciela Bolesława Targowskiego, który zaangażował do projektowania wschodniej części dworu Franciszka Mączyńskiego – słynnego polskiego architekta, który wywarł niemały wpływ na architekturę Krakowa i Małopolski tworząc m.in.: Pałac Sztuki w Krakowie czy gmach Teatru Starego. 

Dwór został całkowicie zrabowany przez Rosjan po zakończeniu II wojny światowej, w ciągu tygodnia rozkradziono meble i urządzenia dworskie oraz zniszczono i spalono archiwa rodzinne. W taki oto sposób styczniowe „wyzwolenie” stało się  końcem 150-letniej historii Dworu Targowskich. Obecnie dworek zagospodarowany został na Przedszkole Samorządowe, jak również sale wystawowe, plastyczne i regionalne GOKiS. W 2013 r. został odremontowany i  przebudowany, w celu spełnienia standardów budynków użyteczności publicznej. 

Opracowano na podstawie „Dwór Targowskich”, M. Cieślik , 2011 r.